Në bankën e parë ulej Tahiri i vogël, të cilin në klasë të gjithë e konsideronin si “patoku i shëmtuar”. Mësuesja Merjem gjatë gjithë vitit e kishte përcjellë atë dhe kishte vërejtur se ai çdo herë e më shumë bëhej nxënës më i dobët dhe se gjithnjë më pak shoqërohej më fëmijët tjerë.

Veshjen e kishte të papastër dhe atij çdo herë i mungonte pastrimi. Dinte të ishte mjaft i pakëndshëm. U bë problem për gjithë klasën. Filloi të merrte notat më të dobëta. Në shkollën ku punonte mësuesja Merjem, ishte e obliguar që të mbante evidencë për suksesin dhe sjelljet e nxënësve. Kur i erdhi radha të shihte shënimet e mësuesve të mëparshëm për Tahirin, u befasua tej mase.

Mësuesi i Tahirit nga klasa e parë kishte shënuar kështu: “Tahiri është fëmijë i mrekullueshëm. Është shumë i vyer dhe ka sjellje shumë të mira. Është i këndshëm për rrethinën.”

Mësuesi nga klasa e dytë e Tahirit kishte shënuar: “Tahiri është nxënës i shkëlqyer. Shumë mirë shoqërohet me shokët e klasës. Ndonjëherë është i mërzitur për nënën e cila është e sëmurë rëndë. Jeta në këso familje më siguri se është e vështirë.”

Në fund të klasës së tretë mësuesi kishte shënuar: “E ka goditur rëndë vdekja e së ëmës. Jep të gjitha nga vetja për të mbajtur hapin në mësime, por babai i tij nuk ka ndonjë interesim për të. I ka dukshëm notat më të dobëta.” Mësuesi nga klasa e katërt kishte shënuar këtë: “Tahiri është i dëshpëruar dhe nuk tregon shumë interesim për shkollë. Nuk ka shumë shokë dhe nganjëherë fle në klasë.”

Mësueses Merjem tashmë iu bë e qartë se ç’po ndodhte me Tahirin dhe ndjente keqardhje që gjatë gjithë asaj kohe nuk e kishte kuptuar të vërtetën. Posaçërisht, i erdhi shumë keq kur nxënësit i kishin blerë dhurata për bajram, të mbështjella në letra vezulluese, përveç Tahirit. Dhurata e tij ishte e përgatitur keq, e mbështjellë me një letër ngjyrë hiri. Mësuesja Merjem kishte zgjedhur që dhuratën e tij ta hapte të parën. Disa fëmijë filluan të qeshnin kur panë një byzylyk të cilit i mungonin disa margaritar. Së bashku më byzylyk ishte edhe një parfum i harxhuar deri në gjysmë. Mësuesja kërkoi nga nxënësit që të mbajnë qetësi dhe i tha Tahirit se dhurata e tij i pëlqente shumë.

Atë ditë duke dalë nga klasa e kishte vërejtur se Tahiri po e priste atë që t’i thoshte diçka. Kur iu afrua, Tahiri i tha: ”Zonja Merjem, sot ju vinte aroma sikur e nënës sime.” Pas kësaj, u kthye dhe shkoi. Kur të gjithë nxënësit dolën nga klasa, mësuesja qëndroi në klasë dhe qau shumë. Nga ajo ditë, qëndrimi i saj ndaj fëmijëve dhe mësimdhënies kishte ndryshuar. Kujdes të veçantë i kushtonte Tahirit. Sa me shumë që bisedonte me të, ai gjithnjë bëhej më aktiv dhe më i gëzuar.

Deri në fund të vitit, u bë një ndër nxënësit më të mirë në klasë. Tahiri u bë shumë i dashur për të (mësuesen). Pas një kohe nën derën e zyrës së saj kishte gjetur një letër nga Tahiri, në të cilën shënonte se ajo është mësuesja më e mirë që Tahiri kishte pasur ndonjëherë. Nga ky djalosh i vogël, ka dalë një njeri i suksesshëm, i cili më vonë kreu edhe magjistraturën…

I Dërguari, paqja dhe lavdërimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Njerëzit më të dashur te Allahu janë ata që më së tepërmi u shërbejnë njerëzve, kurse vepra më e dashur është gëzimi të cilin e fut në zemrën e muslimanit.”

Check Also

Që kur filluam ta praktikojmë këtë këshillë, hajri dhe nafaka na vinin nga të gjitha anët

Para tre vjetëve vizitova një shoqe shumë të dashur pasi që ajo ishte martuar. Jetonin bas…